Een hek dat vragen oproept

25.1.054
Normen: transparantie, eerlijke proceskansen

Een vrouw wil graag wat meer privacy in haar voortuin en plaatst een raster van betongaas. Kort daarna staat een inspecteur van de gemeente op de stoep. Het raster moet verlaagd of verwijderd worden. De vrouw begrijpt niet waarom. In de buurt ziet zij vergelijkbare rasters. Waarom mogen deze wel en die van haar niet?

De gemeente geeft wisselende signalen. Eerst zegt de inspecteur dat het raster te hoog is en daarom niet is toegestaan. Dan zegt de gemeente dat er misschien toch een vergunning mogelijk is en dat hierover intern advies wordt gevraagd. Dat advies ontvangt de vrouw nooit. Maanden later komt de gemeente opnieuw langs en vraagt haar weer om het raster te verlagen. Er wordt toegezegd dat zij hierover een schriftelijk besluit zal krijgen, maar dat blijft uit. De vrouw houdt het gevoel dat zij geen eerlijke kans krijgt om haar situatie te laten beoordelen en meldt zich bij de ombudsman.
De ombudsman probeert met een snelle actie duidelijk te krijgen waarom het raster moet worden aangepast. Het antwoord van de gemeente roept vragen op. De ombudsman start daarom een onderzoek om te kijken of de gemeente transparant handelt.

Uit het onderzoek blijkt dat de gemeente twee routes door elkaar gebruikt. Aan de ene kant stelt de gemeente dat het raster niet mag op grond van de Omgevingswet en dat daarom een vergunning nodig is. Bij deze route kan de gemeente kijken of de vrouw alsnog een vergunning kan krijgen. Zo niet, dan volgt een officieel besluit om het raster aan te passen en kan de vrouw bezwaar maken. In de andere route zegt de gemeente dat het raster niet geplaatst mag worden op grond van een bruikleenovereenkomst uit de jaren ‘60. De grond is van de gemeente, maar de vrouw mag de grond gebruiken. En daarom had de vrouw toestemming van de gemeente nodig om het raster te plaatsen. Bij deze route is er geen bezwaarmogelijkheid. Maar misschien kan de gemeente dan alsnog toestemming geven.

Door deze routes te vermengen blijft voor de vrouw onduidelijk waar zij aan toe is. Zij mist ook de mogelijkheid om bezwaar te maken. De gemeente handelt niet transparant. Zij had moeten kiezen voor één route en de vrouw helder moeten uitleggen welk proces zij kon verwachten. Ook had de gemeente eerst moeten vaststellen of de vrouw wel bekend was met de overeenkomst waarop de gemeente zich beroept.
De gemeente zegt toe alsnog te onderzoeken of het raster gelegaliseerd kan worden. En zij zal de vrouw uitleggen wat zij wel en niet mag op grond van de bruikleenovereenkomst. Dat is namelijk ook belangrijk als zij in de toekomst iets met de tuin wil doen. In ieder geval zal de vrouw altijd moeten kijken of ze een vergunning nodig heeft.

En over de buren die wel zo’n raster hebben? De gemeente zegt dat zij niet weet of die situaties wel mogen. Helaas zijn er veel illegale bouwwerken in de gemeente. De gemeente heeft niet de capaciteit om hier actief op te handhaven. Dat betekent niet dat de gemeente het goedkeurt. De vrouw heeft de pech dat over haar raster bij de gemeente geklaagd is. En bij zo’n melding komt de gemeente wel in actie.